Oto historia Antosi:

Antosia – nasz maleńki okruszek wyrwany na świat ponad 3 miesiące za wcześnie. Zaledwie 620-gramowy cud, ktĂłry 25 listopada 2013 r. wywrĂłcił Ĺźycie rodzicĂłw go gĂłry nogami. Zamiast ciepłego i bezpiecznego brzucha mamy, to Oddział Intensywnej Terapii Noworodka na prawie 4 miesiące stał się jedynym domem Antosi i drugim domem rodzicĂłw.

Na kilka dni przed upragnionym wypisem ze szpitala rodzice usłyszeli słowa, ktĂłre zburzyły ich świat: odwarstwienie siatkĂłwek obu oczu, retinopatia wcześniacza V stopnia – ten straszny potwĂłr ktĂłry zabrał wzrok Antoninki, ślepota obuoczna - cena Ĺźycia. I słowa okulisty: nic się nie da zrobić. Rodzice nie wierzyli, Ĺźe nic się nie da zrobić, szukali ratunku, konsultacji, kogoś kto da iskierkę nadziei. Jedna konsultacja, druga, trzecia, operacja, druga operacja i niegasnąca nadzieja. Z kaĹźdą konsultacją, wizytą, operacją ustępowali losowi i prosili Boga o coraz mniej: moĹźe to pomyłka i będzie widziała… moĹźe stanie się cud i choroba się cofnie … moĹźe operacja u profesora pomoĹźe… moĹźe chociaĹź troszkę… moĹźe chociaĹź cienie, kontury… światło… moĹźe chociaĹź jedno oczko… Wyczerpaliśmy moĹźliwości leczenia… I nastała ciemność… Dodatkowo w lewe oczko wdarła się hypotonia, niedorozwĂłj gałki ocznej, małoocze.

Przyszło pogodzenie z losem, postawili na rehabilitację i usprawnianie niewidomego dziecka, aby jak najlepiej zrekompensować córeczce brak tego najważniejszego zmysłu.

 

Po kilku miesiącach z ciemności wyłoniła się maleńka iskierka nadziei: eksperymentalna terapia mezenchymalnymi komĂłrkami macierzystymi w Bangkoku w Tajlandii. Iskierka jest malutka i ledwo się tli, a koszt jej rozniecenia ogromny – ponad 100 tys zł. Spełniło się pragnienie rodzicĂłw sprzed roku – ktoś dał im nadzieje – dział medyczny Beike Biotechnology zakwalifikował Antosię do terapii.

 Antosia jest cudowną, roześmianą, rozkrzyczaną, roztańczoną i pełną radości Ĺźycia dziewczynką. Nie rozumie jeszcze, Ĺźe oczka mogą do czegoś słuĹźyć. Nie wie, Ĺźe poza otaczającą ja ciemności istnieje kolorowy świat, ktĂłry ona moĹźe dotknąć, usłyszeć, powąchać, posmakować, ale nie moĹźe go zobaczyć. Kiedyś zapyta, co to znaczy widzieć i dlaczego ona nie moĹźe.

 „Nasze pragnienia nie są wygĂłrowane, nie liczą na cud i uzyskanie idealnego wzroku ale na to małe „chociaĹź coś”, a moĹźe los nas pozytywnie zaskoczy i zdarzy się cud… Prosimy, pomóşcie nam wykorzystać szansę, ktĂłrą los zesłał naszej cĂłreczce - mĂłwią rodzice Antosi i z całego serca dziękują za kaĹźdą przekazaną złotĂłwkę.